in Bygda

Me skal ikkje bøya oss for dette

Brannbil5. juni i år skreiv eg dette blogginnlegget om ein brann i bygda mi.

Det var ikkje første brannen i bygda. 2. juledag 2011 brann det første huset ned.

Brannen i juni var i huset like ved sida, som var under oppføring.

I september var det ein uforklarleg bråtebrann i same området, som ingen ville vedkjenna seg. Like etter dette byrja dei å byggje opp huset att.

No har det brent ned ein gong til.

DSC_2213

Det er vel unødvendig å seie kva me føler i bygda akkurat no. Sjølv var min umiddelbare reaksjon – etter sjokket – å bli fly forbanna. Sånt gjer ein ikkje. Ein gjer det berre ikkje.

Politiet gjer ein grundig jobb denne gongen. Eg har sjølv avgitt forklaring, akkurat som absolutt alle andre i bygda.

Politibilar

Bileta er tekne frå huset til ei venninne. Frå huset mitt kan ein ikkje sjå brannstaden, og faktisk la eg ikkje merke til noko uvanleg då eg køyrde forbi for å levera ungane i barnehagen. Det var grålysning, eg var trøytt, og brannen var sløkt då eg køyrde forbi, og uansett ligg det slik til frå vegen at ein ser det betre på vegen tilbake. Men både eg og politikvinna som intervjua meg måtte le litt då eg fortalde at det var ei barnehagetilsett i nabokommunen som først fortalde meg om brannen. Ho hadde høyrt det på radio.

Politihund

Politihunden var på staden berre 3-4 timar etter at brannen vart varsla, noko som er kjempebra. Mannen min er med i Norske Redningshunder, og me veit godt kor fantastisk snuten til ein hund kan vera. Tida vil visa om den fann noko, dei har ikkje sagt noko i media i alle fall.

Etterslokking

Dette skulle altså – igjen – verta huset som ei 81 år gamal dame skulle flytta inn i på sine gamle dagar. Eg har prata med ho, og eg har enorm respekt for henne: «me gjev oss ikkje!» seier ho. «Me skal ikkje bøya oss for dette.»

FacebookTwitterGoogle+PinterestShare

Write a Comment

Comment