in Ymse

Det var ei mørk og stormfull …

Her om dagen var eg oppe på loftet, og inne i ein krok fann eg noko som eg rett og slett må dela her på bloggen. I løpet av livet har eg hatt ambisjonar om å skriva ganske mange bøker, men stort sett aldri kome lenger enn eit par sider. Og her fann eg rett og slett eit klassisk eksempel på ei slik. Etter handskrifta å døme (og kunnskapen om engelske namn) tipper eg at eg var ca 10-11 år då eg skreiv dette, og eg gjengir det for dykk no, ord for ord. Eg har teke med alle grammatikk- og skrivefeil. Enjoy:

«Adagry McLark» står det på biletet. Det er ho som var den første McLark’en her. No bur det ein ny McLark-familie her. Faren, Scotty McLark, stor og sterk, skjegg og bart. Mora, Lady Mary McLark, lita, søt, mørkt hår. Dei to ungane deira heiter Nicolas og Martha McLark. No hadde det slik at Adagry McLark spøkte her i hust. Og kvar gong nokon overnatta på gjesterommet, så var dei vekke om morgonen. Ei natt var det ein ung mann som ville overnatte der. Han gjekk rett forbi alle advarslane.

Han sa at han skulle skriva på skosålene sine kva som skjedde. Då det vart kveld, sat alle i stova, untatt mannen. Han gjekk og la seg. Plutseleg! Der kom Adagry. Rett ut av biletet hennar! Ho gjekk mot døra til gjesteværelset. Plutseleg hørte dei eit skrik. Eit skrik om hjelp? Alle sprang mot døra. Faren slo opp døra og midt på gulvet sto skoa. Faren tok opp skoa og las. «les då!» sa mora. Og Faren las. «nummer 42!»

«Kvar er han blitt av?» spurte Nicolas. «Eg veit ikkje,» sa faren mørkt. «kan hende spøkelset tok han med seg.» «AAHHH, er her besøk?» var det nokon som sa! Der! Der borte ved døra står ho! «Kom, Kom! Kom her, alle saman!» Alle gleid inn i ei transe og bevega seg mot spøkelset. Spøkelset la ei iskald hand etter tur på kvar av dei. Plutseleg blei det kvitt for dei alle saman. Dei berre datt og datt, og då dei traff bakken, vakna dei or transen.

Men kvar er vi no? Spurte Martha. «Det veit eg heller ikkje,» sa faren. «sjå, det er jo berre spøkelse rundt oss! Og der er den mannen som overnatta hos oss óg,» utbraut Nicolas. «Ja,» sa Martha. «eg ser ein ting til óg eg, nemleg at me og er blitt spøkelse. Adagry McLark har drepe oss. Me kom ikkje til Himmelen, men til Helvete.» «Du har rett,» sa nokon. Denne nokon var Adagry McLark.

«Men kvifor gjorde du dette?» spurde Mora. «Fordi det har kvilt ei forbanning over McLark-familien,» sa ho. «kva slag forbanning?» spurde Martha. «Jo, no skal du høyra,» sa spøkelset.

Slutt.

IMG_20150416_095611

FacebookTwitterGoogle+PinterestShare

Write a Comment

Comment