Kjærleiken

I helga giftar bror min seg, og me skal austover for å feira kjærleiken. Sjølv går eg heime om dagen og passar på resultatet av kjærleiken til mannen min og meg. Litt ekstra mammaperm før småen skal i barnehagen, altså. Så sidan det ikkje er stort å blogga om, tenkte eg å visa fram litt kvardagskjærleik frå gamle dagar. Dette er altså besten som klypper håret til besta. Ein laut vera allsidig når næraste frisør var fleire timar unna med båt og tog.

DSC_0723

God helg! Og leve kjærleiken.

FacebookTwitterGoogle+PinterestShare

Då ho mor stakk av – eller reisebrev frå Vossetraktene

Det var juli. Det var varmt. Det var grusomt.

Eg stakk av.

FB_IMG_1406025776652Før nokon ringjer barnevernet, vil eg først få presisert at mannen min var fullt inneforstått med mitt behov for ein liten pause, i og med at han sjølv nettopp hadde tilbragt fem behagelege dagar i England der temperaturen låg på rundt 20. Lat meg også presisera at temperaturmålaren i kvitebilen moglegvis overdriv pittelitt, og at det ikkje var 56 grader. Det var nok heller rundt 30. Kvitebilen er bruks- og bikkjebil, derav støvet. Sånn.

Tysdag 22. juli, ein tung dato i seg sjølv, putta eg lommebok og mobil i ein oransje Gartnerhallen-pose og køyrde avgarde. Det einaste eg visste var at eg skulle vera åleine, og eg skulle kjøla meg ned. Det endte opp med ein retteleg roadtrip. Først drog eg til Voss. Der kjøpte eg meg ein keps.

FB_IMG_1406030564587Likar spesielt denne detaljen:

FB_IMG_1406030653383Eg klarte nemleg å knekke solbrillene mine for eit par veker sidan, eg satte meg rett og slett på dei, og begge armane knakk av. Det er slike med styrke, så det er ikkje berre å kjøpa nokre nye korsomhelst heller. Har bestilt nye på nettet, men du verda så lang tid det tek i posten du.

Deretter susa eg rundt i leiting etter ein enkel liten strandstol, men heile Voss var utseld. Kva gir du meg! Eg endte opp med ein samanrullbar strandmadrass og ein parasoll i staden. Så kjøpte eg kontinental lunsj på Meny, og dura avgarde i retning Sogn. Eg visste framleis ikkje kor eg skulle. Leika litt turist på Tvindefossen, men turde ikkje å ha på meg kepsen.

DSC_0633Så køyrde eg til Vinje (Voss kommune, ikkje Telemark, altså). Så køyrde eg vidare til Oppheim, men etter å ha konstatert at det ikkje var noko kjølegare der, snudde eg og tok mot Myrkdalen i staden. Eller Murkdalen, som vossingane seier.

DSC_0615Eit stykke innover i Myrkdalen fann eg det eg leitte etter: Stigning!

FB_IMG_1406032159497På veg oppover måtte eg stoppa og ta bilete av utsikta, og eg var ikkje åleine:

DSC_0630

DSC_0618Og til slutt, etter å ha nytt kjensla av å heva meg over tregrensa på Vikafjellet, der ingen klegg kunne ta meg, fann eg meg endeleg ei lita snøfonn eg kunne ha heilt for meg sjølv:

FB_IMG_1406033165815Der sat eg lenge, med baguett, ost, jordbær og bok, og hadde det aldeles fortreffeleg. Snart kom det ein bil til, med tre amerikanske turistar som tok bilete av meg i smug og kom bort og stampa litt i snøen, dei og. Eg var klar for å by dei på jordbær og mokkabønner, men så drog dei att.

DSC_0620Etter ei stund var det noko som ikkje stemte, ei slags framand kjensle, og eg fann til slutt ut at eg rett og slett byrja å verte litt kald. Dette gjorde meg oppstemt, så eg pakka saman sakene og sette meg i bilen att. Eg var kald på rompa i fleire timar etterpå.

For syns skuld køyrde eg litt lenger inn på fjellet, men då eg såg skiltet på fylkesgrensa tenkte eg det fekk halde, så eg snudde.

DSC_0622

Det var til og med ei suvernirsjappe midt innpå der. Med levande reinsdyr, i fylgje skiltet. Eg såg berre eit utstoppa eit.

DSC_0624Sidan eg ikkje var klar for å reise heim, og einaste måten å halda seg sval på i låglandet var å køyra rundt med vindaugene på vidt gap, tok eg inn ein annan dal for å sjå meg litt om. Frå Palmafossen tok eg mot Raundalen, der den vidgjetne Raundalselva har fått namnet sitt frå. Vidare køyrde eg i retning Mjølfjell, på svingete og smale vegar der haikande ekstremsportarar i bar overkropp stod strødd med elvekajakkane sine. Eg plukka ikkje opp nokon av dei, eg skulle jo vera åleine.

Då eg kom til den vesle grenda Reime, innsåg eg at eg ikkje orka køyra heilt til Mjølfjell, så eg snudde att. Eg kan berre seie at det er utruleg at det er plass til to bilar i breidda på den smale vegen, særleg når ein av dei (min) er ein diger Renault Trafic, lang utgåve. Her er nærbutikken på Reime:

DSC_0635Då eg omsider kom attende til Palmafossen tenkte eg at no fekk det vera nok eventyr, dessutan var eg svolten. Så eg køyrde heim, sliten men blid. Eg er blid framleis, så det er visst ikkje mykje som skal til. Men eg tenkjer enno med lengt på den vesle snøfonna mi.

Tynning 101: plommer

DSC_0008

Her kjem det enklaste 101-innlegget eg har skrive hittil:

Hugsar du det eg skreiv for nokre dagar sidan om epletynning? Ja? Ok.

Alt det eg skreiv der, gjeld også for plommer.

Berre at det skal vera ca 5 cm mellom kvar plomme i staden for 15 cm.

Sånn.

 

 

 

Men det ville jo vore eit keisamt blogginnlegg om det skulle stoppa der, så her er nokre bilete frå plommetynninga. Som du ser har me gamle, digre plommetre, dei er i alle fall 20 år, om ikkje meir. Det er på høg tid å byta dei ut, men me får ta ein ting om gongen. Trea er så store at ein må klatra i dei for å koma til i toppen, noko eg synst er kjekt, så lenge det ikkje er shortsvær. Då endar ein nemlig opp med litt vel mange skrap og klor. Det kan også vera ganske spennande å klatra i slike gamle tre, for du veit aldri om greina du tråkkar på kan vera rotna (sjå siste bilete).

DSC_0009 DSC_0010 DSC_0007

Ellers gjekk eg glipp av store delar av plommetynninga i år, både på grunn av det store angrepet av plommepung, og fordi heile familien klarte å verta sjuke samtidig. Dersom det mot formodning skulle vera meir å læra om tynning, skal eg skriva om det til neste år!